Kaçsak mı artık bu şehirden, üstümüze sinmiş dertlerden? Bitmek tükenmek bilmeyen sözlerden, kulağımızı tırmalayan gürültülerden…
Gitsek mi artık bilmediğimiz yerlere, hiç kimsenin uğramayacağı kuytu köşelere? Bedenimizi uzatalım bakir yeşilliklere, gözlerimiz dalsın gökyüzündeki maviliklere…
Unutalım mı artık tüm bu olanları? Hayatımızda bizi bunaltan konuları…
Bitirelim mi artık bütün korkuları? Çıkalım ve tanıyalım yeni yolları…
Uzaklaşalım mı artık insanlardan? Şehirdeki amansız telaşlardan, içi boş süslü hayatlardan ve birbirine özenmiş yaşamlardan.
Tanıyalım mı artık hayatın gerçeğini? Her şeyin yalan ve sahteliğini; bizi bizde tüketen nedenleri, aldatan bütün sebepleri?
Gidelim mi artık buralardan? Arkamıza bakmadan ve durmadan, koşalım mı hiç yorulmadan? Nefes nefese kalalım usanmadan.
Baksana bir hayata ve insanlara, dünyaya ve içinde olanlara. Bizden uzak değişen duygulara; kavgalara, yarışanlara ve kazananlara.
Yol alalım artık, gidelim buralardan. Tanıdık bildik olmadan, kimseyi tanımadan. Bıkmadan ve yorulmadan; arkamıza hiç bakmadan.
Sen de hazırsan çıkalım…
Onur Kale
On Temmuz İkibinyirmialtı / Sıfırbir Sıfıraltı
