Çık dışarı biraz, çıkar gövdeni sonbahara
Yorgun ayakların sürüklesin kurumuş yaprakları
Göğsün titresin, tenin yağmurla cilveleşsin
Düşlerini sal bu bahara, çekinmesin umutların
Belki yeniden yeşerir duyguların
Seversin yarınlarını, dünlerinde kalmazsın
Gökyüzüne bakar, göğe bir selam yollarsın
Tanırsın, tanımlarsın yıldızları, bulutları
Dünyanın sahibini, varoluş sebebini
Gördüğün güzelliklere tebessüm edersin
Senin gibi insanlara rastlayınca seversin
Hayata karamsar bakmaz, hayatı yaşarsın
Üzüntülerden, kederlerden, yaşanmışlıklardan arınırsın
Yeniden doğmuşcasına merhaba dersin dünyaya
Yaşa bu sonbaharları
Kalma artık geçmiş ve bitmiş mevsimlerde
Hatrınca kişilerde, birilerinde, bir yerlerde…
Onur Kale
Yirmibir Eylül İkibinonyedi
