İstemsiz Mutsuzluklar Zamanı

Bazen sabahın ilk ışıkları odaya dolmadan, günün gürültüsü zihnimize sızmadan hemen önce, hayatın yükü omuzlarımıza biner. Aynaya baktığımızda gördüğümüz sadece geçen yıllar değil, içinde bulunduğumuz zamanın ruhudur. İşte, aynadaki o yorgun yüzden başlayıp kalbin en kuytu köşelerine uzanan, zamanla ve kendimizle yapılan o sessiz hesaplaşma… (Onur Kale)

Her sabah yataktan başımı kaldırdığım anda aynayı yüzüme doğru çeviriyor, yavaş yavaş yüzümdeki çizgilerin yüzümün her yanını kapladığını görüyorum. Moralim bozulmuyor ama bunca zaman ne çabuk geçti de yüzümdeki çizgiler birbiriyle yarışıyor diye söyleniyorum. Yaşadıklarımdan olabilir miydi acaba? Her yaşadığıma bir çizgi…

Kayıplar, ayrılıklar ve hayatı dönem dönem sorgulamalar… Bunlar yüzümü değiştirir mi sahiden? Çizgiler ve gözaltı torbaları sebep olur mu bu hâlime?

Yüzümü yıkarken kendimi yorgun hissediyorum. Gömleğimi ütülerken nedense eski heyecanlarım yok. Ayakkabılarımı silerken, evden çıkmadan son kez aynaya bakarken; eski hâlim yok, heyecanım ve iştahım hiç…

Artık neden böyle oldu diye de sorgulamıyorum kendimi. Yaşlanmıyorum, sadece düşüncelerim yaşlanıyor, bunu biliyorum. Heves bırakmadılar çünkü geleceğime dair yaşananlar ile. Bu çok acı, biliyorum ama zamanın da bunda payı yok değil. Ah, ne diyebilirim ki…

Evden çıkıp sokağa doğru yönelirken komşularımın yüzüne bakıyorum. Hepsinde bir kaygı, endişe ve huzursuzluk. Biraz hayattan, biraz da geleceğin vermiş olduğu anlamsızlıktan bu hâlleri. Sadece komşularım değil ki; sokakta hiç tanımadığım ve yüzüne ilk kez şahit olduklarım; hepsi böyle… Daimi bir mutsuzluk…

Anneannem iki sene evvel bu zamanlarda vefat etmişti. Vefatından bir gün öncesine kadar en iyi arkadaşı ve sırdaşı bendim. Ara ara hayatın dedikodusunu yaparken zamandan dem vurur, mutsuzluğumuzun hayatımızı nasıl işgal ettiğinden dert yanardım. Anneannem bana: “Oğlum aslında sen mutsuz değilsin, bu zaman seni mutsuz etmeye zorluyor; çünkü zaman değişiyor…” demişti. Çok etkilenmiştim bu sözünden. Doğruydu ve anlamlıydı. Sadece ben değildim içten mutsuz olan; sokaktaki herkes ve belki de yeryüzünde şu zaman diliminde yaşayan tüm canlılar…

Bu mutsuzluk halinin sebebi anneannemin dediği gibiydi. Aslında anneannem bunu sadece bana söylemedi; yeryüzünde şu an benim gibi zamandan haz ve tat almayan herkes için söylemişti. Çünkü öyleydi; zaman çok da tat alınacak bir zaman değildi. Etrafımızdaki kötülükler, çirkinlikler ve hiç alışık olmadığımız şeyler…

Ben içten mutsuzluğumun tüm bedenimi sarmaması adına kendime mutluluk nedenleri yaratmaya çalışıyorum. Başarabiliyor muyum bilmiyorum ama kalbim ve aklımla elimden geleni yapmaya çalışıyorum. Ancak etrafımda mutsuzluğunu gizlemeye çalışanları, içinde bastıranları ve dışa vurmaktan korkanları görünce daha da hüzünleniyor, mutsuz oluyorum.

Bunlardan biri de sensin…

Evet evet, sen!

Okuduğun bir yazıda, duyduğun bir cümlede, söylenen bir sözde kendine anlamlar arayıp mutluluk sebepleri yaratmak isteyip içinde taşıdığın o istemsiz mutsuzluğu bastırmak istiyorsun, biliyorum. Bir şeyleri değiştirme çabanı o kadar iyi anlıyorum ki… Hayatını başkalarını mutlu etmek adına değil, artık kendi kalbini mutlu etmek adına çırpındığının farkındayım. Bu istemsiz mutsuzluk ne zaman bitecek ben de bilmiyorum…

Biliyor musun, aslında bu istemsiz mutsuzluğu bastıracak sebepler var yeryüzünde. Benim kendimi bıraktığım yerler; arındığım, yalnızlığımla kalıp huzuru tattığım duygular… Mesela saatlerce gökyüzünü izlemem, bir ağaç dibinde kalbimi dinlemem ve kimselerin olmadığı yerlerde bedenimi yeşilliklere bırakmam gibi. İnan ki arınıyorum her şeyden. Etrafımdaki kötülüklerden, gözlerimin gördüğü çirkinliklerden; senin gibi içimde taşıdığım o istemsiz mutsuzluktan arınıyorum… Sen bu cümleyi okurken başını gökyüzüne kaldırarak başlayabilirsin…

Öyle bir zamandayız ki her şey tatsız ve anlamsız. Diyorum ya; kendimden biliyorum. Elimizde olmayan sebeplerden dolayı mutsuz oluyoruz. Baksana, ne sevgi kaldı ne de sevgiye dair bir inanç; herkes birbirine kötü davranıyor. Hayat ne yapsın…

Anlamlar yüklüyorum kendime. Bazen eski bir zaman diliminde buluyorum kendimi. Düşlerimin peşinden giderken keşkelerden arınıp o eski zaman dilimlerini hayatımda günümüze uyarlıyorum. Daha sakin ve daha duru bir yaşam için, kalan ömrümün bundan sonrasını sükûnetle yaşamak için alışkanlıklarımdan kurtuluyorum. Mesela kimseyi mutlu etmek adına çabalamıyorum, önce kendimi mutlu etmek adına bencillik yapıyorum; böyle bir zamanda kıymetli bir bencillik… Yetinmiyor, beni soranı soruyorum, üzerime düşeni kucağımda taşıyorum. Kalbimin incinmemesi adına duygularımı kontrol edebiliyor, hassasiyetimi daha çok muhafaza ediyorum. Eğer bunları yapmaz isem şu zamanda daha çok düşeceğim biliyorum. İçimdeki istemsiz mutsuzluğun bedenimi sarışını önleyemeyeceğimi çok iyi biliyorum…

Dedim ya, böyle bir zamanda kıymetli bir bencillik…

Ne pahasına olursa olsun bundan sonraki yaşamım için kalbimi koruyacağıma söz verdim. Altında kaldığım duygularımın canımı acıtmasını değil bana mutluluk vermesini sağlamak için çabalıyorum. İnsanlardan mümkün mertebe kaçıyorum, kötü söz duymamak adına saklanıyorum ve daha başka ne kötülük yaşayabilirim ki diye düşünmeden uzaklaşıyorum. Bana iyi geliyor, biliyor musun? İnan ki bu zamanda yalnızlık, eşi benzerine rastlanmayacak bir öz güven…

Sevgili okur; ben seni çok iyi tanıyorum. Senin de beni bu cümlelerimi okuyarak anladığını biliyorum. İsterdim ki karşılıklı kahve içip içimizdeki mutsuzluğun hâllerini doyasıya konuşarak atlatalım. Ancak bu da zamanın ve mesafelerin bize cilvesi diyelim. Her gece yastığa başını koyduktan sonra sağa sola döndüğünü, gözlerini her kapadığında istemsiz mutsuzluklarının gözünün önüne geldiğini, hayatın sana layık bir yaşam sunmadığını çok iyi biliyorum. Bilhassa hayatındaki insanların seni anlamadığını, anlamak adına çabaları olsa dahi hiçbir zaman anlayamayacaklarını biliyorum. Onların da istemsiz mutsuzluklar içinde olduğunu, çabalarının altında kaldıklarını ve ne yaparlarsa yapsınlar kendilerini mutlu edemediklerini sana bakarak görüyorum…

Yüzümdeki çizgiler…

Aynayı her yüzümüze çevirişimizde gördüğümüz istemsiz manzara…

Yorgun kalplerimiz, halsiz bedenimiz…

Her şeye rağmen geleceğe dair taşıdığımız umutlarımız ama zamanın verdiği kaygı…

Ben seni anlıyor ve her daim seni yanımda hissediyorum okur…

Ve şimdi… Bu satırlar burada bitiyor belki ama kulaklarında hâlâ o sessiz rüzgârın uğultusu var. Derin bir nefes al, pencereye ya da gökyüzüne bak. Unutma; ne kadar yorulmuş olursan ol, içindeki o saklı ışık hâlâ orada, yanmayı bekliyor.

Onur Kale
Onbeş Kasım İkibinyirmialtı
Saat / Sıfıriki Kırk

Besteleri | Instagram | E-Posta

5846 sayılı ”Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu” gereğince;
yazıların kopyasının alınması, değiştirilmesi, başka bir isim altında kullanılması ve alıntı yapılması yasaktır.

Bu Yazıları Okudunuz mu?

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir