İnsan yanlışın içine düştüğü zaman, kendini ne pahasına olursa olsun düzeltmeli ve yanlışının farkına varmalıdır. Yanlış, her zaman insanın bir yanıdır, yanındadır.
Yanlış, insanda saklı kalmış bir organ gibidir.
İnsan, hata ile yanlışı ayırt etmeli ve her ikisinin ayrı bir neden olduğunu kavramalıdır.
Yanlış, süregelen bir nedendir; hata ise istemeden yapılan, istenildiği zaman yapıldığında da pişmanlık duymayı sağlayan bir nedendir…
Hayatımızda yaşadığımız sorunların etkisinde kalmak, bizleri daha çok soruna ve yanlışa sürükleyebilir. İşin içine hata da girdiğinde, işin içinden çıkılmaz bir hâle girilebilir. İnsan, bazen bildiği bütün doğruları unutmalıdır. Kendine yeni doğrular yaratmak yerine, bazen başkalarının doğrularını da anlayıp kendine ona göre yol çizmelidir. Mesela; bir insanın başka bir insanda yanlış gördüğü sebebi önce anlamalı; anladıktan sonra ona kendi bildiği olmayan doğrularından ziyade, başka türdeki doğruları sağlamalıdır. Doğruluk, çeşidi bol olan bir etkendir. Yanlışlık ise tek sebebe bağlı bir nedendir. Hata; insanın elinde olmayan, elinde olduğunda da kendini içinde bulabildiği bir andır. O andan kurtulmak ya da daha fazla içinde bulunmak, insanın kendi kararından başka bir şey değildir.
Hepimiz bir şeyler yaşıyoruz. Geçmiş zaman denilen süreçte de irili ufaklı birçok şey yaşamışızdır. Mühim olan; yaşadıklarımızın, hayatımıza etkisi ve bundan sonraki zaman açımızdaki varlığıdır. Etkisinde kaldığımız bütün olayların bir an önce bizden uzak kalması için uğraşlarımız, yine doğru ve yanlış adresine çıkmaktadır. Kendimize adadığımız doğrularımız bazen yanlışımız olabilir. Yanlış olarak gördüğümüz her nedenimiz ise doğru olabilir. Bunu kestirmek ve anlamak yine bize ait olan bir yetenektir. Bilhassa olumsuz yaşantılarımızın doğruluğunu ve yanlışını anlamak, içinde bulunduğumuz durumun muhasebesini yapmaktan geçmektedir.
”Allah’ım, ben bunu nasıl yaptım!” diye kendi kendimizi ele verip kalbimiz ile beynimiz arasında gidip gelen öfkeli hâlimiz, kendi doğrumuz veya yanlışımızdır. Bunun nasıl bir sonuç olduğunu anlamak ise çok kolaydır. Yaşadığımız ve ”ben bunu nasıl yaptım” dediğimiz noktanın kendimize olan zarar kısmını görüp bir an önce sıyrılmanın başarısını yaşamak, aslında sonuca varıp doğru yaptığımızın sonucunu çıkarmaktadır.

Hata ile yanlış yan yana geldiğinde, insan kendini uçurumun kenarındaymış gibi hissetmesine sebeptir. Hata gelip geçici bir duygudur. Yanlış; kalıcı ve hasar bırakıcı bir unsurdur. İnsan bile bile kendini yanlışa sürükleme yeteneğine sahipken hata noktasında ise tamamen şuursuz, bilinçsiz ve kendini kaybetmiş bir süreçtedir.
Şimdi elimizi kalbimize koyup bir düşünelim. Bunca zaman yaşadıklarımızı ve yaşattıklarımızı gözler önüne serip, kendimize bir öz eleştiri niteliğinde sözler söyleyelim. Bize yaşatılan yanlışlığı düşünüp, aynı yanlışın içine düşmemek için ise hareket edelim. Biraz kendimize gelelim. Aslında bize ait olmayan duyguların, düşüncelerin ve fikirlerin tesirine kapılmaktan vazgeçelim. Neysek, o olalım. Nasıl bunca zaman kendimizden emin olduysak, şimdi de öyle emin olalım. Neden yanlışa sürüklendiğimizi, kendi doğru bildiklerimizin yanlış olabileceğini, hatanın üzerimizdeki etkisini anlayalım. Gerçeğin biraz olsun farkına varalım.
İnsan, çeşitli organlarla harmanlanmış bir varlıktır; her istediğini elde edebilme gücüne ve yetkisine hiçbir zaman sahip değildir. İnsan, sadece kendi kendini yönetebilir; hata yapabilir, yanlışa sürüklenebilir, doğruyu bulup kendini yönlendirebilir. Ancak insan; kendinden ve yaşadıklarından ders almadıkça, bazı şeylerin farkına varmadıkça, aynada kendine bakmadıkça ve anlamı anlamadıkça… Hiçbir zaman yanlışın ne kadar kötü, doğruluğun ne kadar güzel, hatanın ise sadece bazen elinde olup olmadığını anlayıp ona göre yol alması gerektiğini kavrayamaz. Bu gerçeği kavramadığı müddetçe kendine gelemez, hayatına yön veremez, kendi kendinin rehberi olamaz ve hayata karşı yol alamaz.
Şimdi kendinin nerede olduğunu hisset.
Kendine bir şeyler söyle ve kendini bilmeye devam et!
Yanlış mı yapıyorsun, yoksa doğruluğun içinde mi yaşıyorsun?
Düşün…
Hadi, şimdi…
Onur Kale
Onsekiz Kasım İkibinyirmialtı
Saat / Ondokuz Ellibir
Besteleri | Instagram | E-Posta
5846 sayılı ”Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu” gereğince;
yazıların kopyasının alınması, değiştirilmesi, başka bir isim altında kullanılması ve alıntı yapılması yasaktır.