Hiç kimseyim!
Aslında ben hiç kimsedeyim. Nasıl oldu da bu hale geldim? Neyi sorgulamalıyım ki sebep bulayım?
Mesela hayat mı demeliyim, yoksa aşk mı? Para değildir ki benim derdim. Bir yerlere de zaten gelmeyeyim. Kendi halimdeyim. Kendime adadığım mutluluk sebeplerindeyim. Eksikliğim ve yarım kalmışlığımdayım..
Denize nazır bir kasabanın içinde saklı kalmış heyecanlarım. Sessiz, soluksuz, simasız ve sadece cümlelerde büyülü..
Sözü olmayan şarkıların melodilerinde yoğrulmuş kalbime, gözlerimin nemliliği eşlik edercesine..
Çok sebep aramama, kafa yorup düşlere dalmama gerek yok. Hayat bu ya, sanki bana mutluluk hep yasak!
Kimdi, neden bu vakitte idi? Bir cümle kurup gitti, hayatımı etkiledi, düşlerimi tüketti..
Hiç kimsedeyim..
Sahi ben hayatın neresindeyim?
Onur Kale
Yirmibeş Nisan İkibinonsekiz
