Bir an yağmur bastırdı. Sersem olan hali adeta kendine geldi. Hafif rüzgar esiyordu ki, saçları büyüleyici şekilde rüzgarla dans ediyordu adeta. Gökyüzü griydi, şehir puslu ve herkes evine kaçışmış! O ise kendini yağmura teslim etmişti. Korkusu yoktu. Öyle ki, hayatla bile alay edebilecek bünyeye sahipti. Yağmur neydi ki onun için..
Gök gürüldüyor, şimşekler birbiriyle çarpışıyor ve o iki elini açmış, göğe bakıyordu. Sanki bir şeyler bekliyordu, belki de Tanrıya selam veriyordu ama korkmuyordu. Evet, hala korkmuyordu! Yaşadıkları çetindi. Çokta savaş vermişti içinde birikmişlerle. Hayat üstüne geldikçe kaçmak yerine, o da hayatın üzerine gidiyordu. Yılmıyordu! Canının bu kadar acımasına rağmen yinede mücadeleden yılmamıştı. Çünkü biliyordu, hayat çok zordu..
O gün, gökyüzünde yağmur bulutları dağılır ve gökkuşağı yüzüne yansırmıydı bilmiyordu ama içinde hala mutlu bir umut vardı. Çünkü mavilikleri özledi. Güneşli günler onu bekliyordu. Kuşlar kanat çırptıkça onun kalbi heyecanla atacaktı. Ağaçlar yeşerdikçe gözleri kamaşacak ve nemleri dinecekti..
Bir ağaç dibi buldu kendine. Yağmur hafif başını okşarken, bulutlar sıra sıra gözlerinden geçiyordu. Aniden iç çekti ve derin bir nefes aldı. O an hayatı kokladı. Sitemlerinden, kırgınlıklarından ve insanlardan uzak öyle bir iç çekişi vardı ki..
Adeta yeniden doğmuşcasına hayata bakıyordu. Her şeyden önemlisi umudunu, ümidini tazelemek pahasına bunu yaptı. Çünkü o inancını hiçbir zaman kaybetmemişti. Elini göğe kaldırıp, bulutların arasından gülümseyen güneşi, eliyle tutmak istercesine..
Yağmur gidiyor, güneş geliyor ve kalbindeki mevsimler ani geçiş yapıyordu. Bu gelen bahar mıydı? Çiçekler yine açar mıydı? Mis kokular bedenini sarar mıydı? Gözleri hayata ışıl ışıl bakar mıydı?
Ve fısıldadı; Kendini güçsüz ve zayıf görsen de, mücadele etmek her zaman yenilgi değildir. Mücadele etmenin kendisi bile bir galibiyettir!
Onur Kale
Dört Nisan İkibinonsekiz
