Ayazı içime işlemiş şehir
Gürültüsü kulağıma melodi
Kalabalığının içinde kaybolduğum anlar
Havasında hep bir gri
İç çekişlerin yoğunluğu
Toprağa uzanmış kıpırdamayan bedenler
İki ayrı yakada insanlar
Kaybetmeyi de yaşadım sende, ayrılığı da
Ölümü de yaşadım en yakınımdan
Denizin yok ya,
Gözyaşlarımdan küçük küçük göller yaptım kuru arazilerinde
Mutluluk adına anı bile bırakmadın ben de
Kendinde hüzün, hüzün benim iç yüzüm
Ne zaman arazi olsam senden
Bazen özlüyorum renksiz sokaklarını
Sonbaharda kaldırıma düşen yaprakların yok mu
Aynam oluyor hepsi benim
Temmuz akşamları güneş batarken
En yükseklerden bakıyorum ve seni izledikçe
Bazen içim acısa da, sonuçta seninle nefes alıyorum
Aşkın iki yüzünü tattım sende
Kalbim hiç gülmedi benim
Sınırlarına vurdum kendimi
Yine soruma cevaplar alamadım
Sayende aşktan uzak kaldım
Hayata soluğunla göğüs geriyorum
Seni içime her çekişim de bazen hayatın üstesinden geliyorum
Ama ben yine gülümseyemiyorum
Renksizsin Ankara
Karanlıksın…
Yirmibeş Şubat İkibinoniki
Onur Kale
