Yokuştan aşağı inerken gözlerimi süsleyen şehrin ışıkları
Hafif sis örtüyor yolları
İçimi çekişmelerim de epey huzur
Neler yaşamadık ki biz bu şehirde
Kimler karışmadı ki zamansızca sonsuzluğa…
Ayrılıp gidenlerin arkasından iyi dileklerde bulunduk
Bazen gözyaşlarımızı paylaştık bu şehirle
Aşkı da yaşadık biz, yalnızlığı da
Bazen hüzün dolsa da içimize
Sevişmelerimizin tatlı heyecanlarıyla mutlu olduk…
Şehirle konuştuk hep
Şarkılar söyledik sakinlerine
Bazen de çığlık çığlıda bağırdık
Zamanı geldi ve büyüdük
Keşke çocuk kalsaydık diye sitem ettik…
Dünya ve şehir değişti bizimle
Büyüdükçe düşlerimiz çoğaldı
Umutlarımıza umut katsak da
Hayatın bize pay ettiklerinden
Talihimizde köreldi istemeden…
Yaşadıklarımızdan olsun şehri sevmekten vazgeçmedik hiçbir zaman
Biz şehrin içinde geçen masalları roman gibi yaşardık içimizde
Her ne kadar hayat bizimle oyun oynasa da
Çünkü biz hayatın tam içindeydik…
Masumdu düşlerimiz her geçen günlerimiz
Şimdilerde bu şehri ıslak seyretmek…
Onur Kale
Altı Mart İkibinoniki
