Kasım ayı ilk kez çetin gelmişti. Ayaz şehre öylesine çökmüştü ki iliklerime kadar soğuğu hissediyordum. Uzun zamandır görüşmediğim bir arkadaşım ile görüşmüş; bolca eskilerden konuşup, anıları anımsayıp kelam etmiştik. Saat ilerlemişti ve eve yol almam gerekiyordu. Aşırı derecede sinir bozan trafik bizim şehirde mesaideydi. Hiç mi saat sekmez; akşam oldu mu arabalar birbiriyle yarışıyordu…
En kestirme yoldan nasıl giderim diye düşlerken önüme gelen dolmuşa nazikçe el kaldırdım. Tıklım tıklımdır diye beklerken birkaç yolcu dışında kimse yoktu. Dolmuş da şehir gibiydi; soğuktu! Camlarına yavaş yavaş kar taneleri düşerken radyodan Anadolu türküleri yankılanıyordu. En sevdiğim türkü: “Ey sevdiğim bir gün bana, yar demedin, yar demedin…” Küçükken annem TRT Radyo’da dinlerken aşina idim bu türküye; Ankara dolmuşlarında da zaten ya türküler ya sanat müziği ya da yöresel oyun havaları çalardı. Bugünkü kısmetim türküydü; hem de en sevdiğim, annemin de sevdiği…
Ön koltukta orta yaşlarda bir teyze oturuyordu, pürdikkat şiş ile bir şeyler örüyordu. Teyze öylesine bir sanat icra ediyordu ki hayran hayran bakıyordum. Bir ara arkasını döndü ve bana gülümsedi, ben de merhaba dercesine tebessümle karşılık verdim ve dayanamadım: “Teyze ne örüyorsun, kime örüyorsun?” diye sordum. Teyze o sevecen yüzü ile “Torunuma örüyorum oğlum, az kaldı; ona götürüyorum da yetiştireyim yol boyunca” dedi. Bir an annemin örgüleri ve örgülerinden doğan bana olan hediyeleri geldi aklıma. “Annem de bana, kızlarına ve torunlarına böyle örgüler örer teyze” dedim. O an cebime sıkıştırdığım şapka geldi aklıma ve gösterdim: “Bu bana annemin ördüğü şapka, bak” dedim. Teyze gülümseyerek: “Çok güzelmiş oğlum, güle güle kullan. Kullan ama hep biz kadınlar sizleri mutlu ediyoruz, peki ya siz erkekler?” deyince şaşırdım bir an. “Nasıl yani teyze? Biz erkeklerin de elinden gelse biz de size örgüler örer, hediyeler veririz, aşk olsun” dedim. “O değil oğlum, o değil. Mesele örgü ya da hediye değil. Biz cefakâr analar, kadınlar; ömrümüz hep siz erkekleri mutlu etmekle geçiyor. Neyse, yeter ki siz mutlu olun da…” dedi sitemli bir ses tonu ile…
Bir şey diyemedim o an doğrusu. İçimden iç geçirerek sanırım bir kırgınlığı olduğunu, kendine sitemler yarattığını ya da mutsuz bir hayatın içerisinde olduğunu düşündüm. Düşündükçe hüzünlendim. Ancak bir şeyi daha düşündüm: Biz erkekler mutluluğu tartamıyor muyuz? Bilmiyor muyuz ölçüsünü? Eksik mi bir şeyler acaba?
Herkes kendi adına düşünür ve konuşursa doğrusu bu sorunun cevabını gayet pürüzsüz alabiliriz. Ancak erkeği de kadını da hiçbir zaman kendisine toz konduramaz. Bu tatlı, güler yüzlü ve nur yüzlü teyzenin sitemi kendine; kendi var ettiği hayatın içindeki sitemlere dayalıydı bence…
Durağa geldim, müsaade isteyerek: “Teyzecim hayırlı akşamlar diliyorum, sevgiler, hürmetler” dedim ve indim. Eve varana dek teyzenin o içine attığı sitemleri ölçüp biçtim. Bilmiyordum içine neler attığını, sakladığını ve açığa vurmamak adına mücadelesini. Ancak yüzünden okunuyordu; teyze hemcinslerime karşı merhametli olsa da gayet sitemkârdı…

Eve girdim, soğuktan nasibini alan bedenimi sıcağı ile içimi ısıtacak olan çay ile buluşturdum. Pencereden hafif kar yağışını izlerken kanepenin başında annemin örgülerini gördüm. Günün ardından bu tablo ile karşılaşmam doğrusu hem şaşırttı hem de duygulandırdı beni. Hem dolmuştaki teyze geldi gözümün önüne hem torununa olan sevgisi ve gayreti hem de teyzenin dilinden dökülen o sitemi…
Sevgiye muhtaçlığımızı, iştahımızı ve noksanlığımızı düşledim bir an. Teyze hemcinslerimize karşı hafif suçlayıcı cümleler kursa da aslında hepimizin, her insanın kalbine işlemek istediği sevgi yoksunluğuydu bütün mesele…
Annem o gün şal örüyormuş. Komşumuza hediye etmek istemiş. Ben ördüğü şaldan ziyade, örgüsündeki sevgiyi ve gayreti düşledim bir an. Tıpkı eve dönerken başıma geçirip mutlu olduğum o şapka gibi. Belki de sevgiden önce mühim olan buydu; mutluluk… Bir insanı mutlu etme gayesi. Mutluluktan doğan mutluluk ve karşılıklı sevgi… Buydu belki de teyzenin sitemi, anlatmak isteyip de anlatamayıp yuttuğu kelimeleri…
Karşılık…
Beklentisiz karşılıklar…
Bazen en ufak bir hediye ile bazen ise en basiti ağzımızdan çıkacak olan içten bir cümle…
Enkazı da toparlar, kırılmış kalbi de onarır…
Şu ara bilhassa, fazlasıyla çirkinliklere şahit olduğumuz bu zamanda ihtiyacımız olan tek şey; karşılıklı, pazarlıksız sevgi…
Aslında bakmayın, ben de o teyze gibiydim. Annem gibi, o teyze gibi örgüler öremesem de cümleler örüyordum dilime ve kalbime. Karşılığını aynı tonda karşılıksız beklerken derdimin tek yanı sevgi görmekti belki de…
Dakikalarca annemin örgülerine bakarak bunu düşündüm. O teyzenin sitemlerini ve biliyorum ki karşılıksız beklentilerini gözlemledim. Karşımızdaki kim olursa olsun, insan bekliyor; sevgiyi, sevgiden doğacak olan merhameti, sadakati ve en ihtiyaç duyulan mutluluğu…
Annemin örgülerindeyim…
Annem sanki incinen ve kırılan kalbimi örüyormuş gibi…
Kırmızısı yok olmuş kalbimin rengârenk olması için…
Dolmuştaki teyzenin sitemlerini içten içe hissediyor ve yaşıyormuşum gibi…
Beklediğimiz tek karşılığın sevgi olması için…
Örgülerdeyim ve içime işlercesine; her şeye rağmen umutla…
Vesselam…
Onur Kale
Onbir Kasım İkibinyirmialtı
Saat / Sıfırsıfır Elliiki
Besteleri | Instagram | E-Posta
5846 sayılı ”Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu” gereğince;
yazıların kopyasının alınması, değiştirilmesi, başka bir isim altında kullanılması ve alıntı yapılması yasaktır.