Açtım penceremi
Kalbim havalansın
Derin bir nefes aldım
Boğazım ferahlasın
Çıkardım giysimi
Soğuk, bedenime işlesin
Aynama baktım
Dolabımdan gömleğimi çıkardım
Düğmelerimi tek tek işledim
Saçlarımı topladım
Botlarımı paçaladım
Yanıma eski sandalyemi aldım
Sonra yola koyuldum
Adım adım şehre baktım
İnsanların telaşına şaşırdım
Sokak kedilerinin kaçışını gördüm
Arabaların arasına daldım
Karşıdan karşıya geçerken
Sanki dansa başladım
Herkeste bir uğultu
Geç kalanlar koşuşturdu
Sandalyeme oturdum
Nefesimi içime çektim
Olan biteni seyrettim
Biraz sıkıldım
Birazda bunaldım
Anlamaya çalıştım
Ne oluyor böyle dedim
Biraz eskileri özledim
Ne güzeldi her şey
Masum ve saftı biten
Ansızın çekip giden (Babam)
Bir daha göremediğim
Sarılıp’da sevemedim
Tüm nedenlerim
Şehir şimdi başkalaşmış
İnsanlar birbirinden kaçmış
Duygular onlardan uzak kalmış
Herkes birbirine kötülük yapmış
Böyle olmamalıydı zaman
Bizlerden uzak kalan
İyilikler, güzellikler
Sevgiler ve niyetler
Oysa ne güzeldik
Gökyüzündeki kuşlar gibi şendik
Güneş gibi parlıyordu her yanımız
Ne oldu şimdi birbirimize olan saygımız?
Ait olduğum yer burası değil
Yaşadığım insanlar bunlar değil
Bize sunulan dünya hiç böyle değil
Çıkar sarmış etrafımızı
Çirkinlik almış saygımızı
Utanç kaplamış her yanımızı
Mahvetmişiz vicdanımızı
Bugün arkama baktım
Geçmiş zamana ulaştım
Yaşadıklarıma yoğunlaştım
Çok uzaklara daldım
Çocukluğum, gençliğim
İçinde barındığım şehrim
Dostluklarım, arkadaşlıklarım
İlk heyecanımdan, son bakışım
Duygularım, doğallığım
Güzel zamanlarım ve anılarım
Nerdesin şimdi o güzel yıllarım?
Onur Kale
Yedi Ocak İkibinyirmiiki
