Hiçbir şey’deyim
Sebepsiz ve nedensiz
Etrafımdaki kalabalığı bile görmüyor gözlerim
Kulağıma gelen seslere bile tıkalı kalbim
Fazlasıyla yalnızlığa adadım kendimi
Öyle bir yorulmuşum ki;
Dünyanın gürültüsünden uzak
Bir başıma yaşamaya çalışıyorum
Uzaktan kötü görünüyor olabilirim
Ama ben bu halimi çok sevdim..
Gündüzleri gökyüzündeki bulutlarla konuşuyorum
Geceleri de hava açıksa yıldızlar eşlik ediyor bana..
Gerçekten iyiyim ve kederde falanda değilim
Hatta olmam gerekenden daha fazla mutluyum
Bu halimden çok mutlu ve umutluyum
Her şeyden öte, yalnız ve sessizim
Hiçbir şey’deyim
Sessiz, sebepsiz ve nedensiz
Gerçek ve yalnız..
Onur Kale
Beş Aralık İkibinonyedi
*Bu yazı yazar tarafınca, Ankara Özel Ortadoğu Hastanesinin kantininde saat 15.16’da yazılmıştır.
