oğuk bir gündü, ellerim kalbim öyle titriyordu ki
Hamamönü sokaklarında tarih kokan evlerin önünden geçiyordum
Arnavut kaldırımlara o gün gri gökyüzü eşlik ediyordu
Ankara öyle soğuktu ki o gün, canım acıyordu hallice..
Aklımda fikrimde cümleler, birbirini kovalayan kelimeler
Yanımda naif bir bünyenin halsiz düşmüş bedeni
Bu şehir ısıtamamış onu, soğuk kalmış kalbi
İnsanlar bir oyana bir bu yana yürüyor tebessümle
Kim bilir ne hikayeler var o çatıların altında
Neler yaşadılar onlarda bu şehirde
Benim hala hiç sorma..
Aslında ben şehirle konuşmaya gelmiştim o gün
Soğuk işlese de halime huzur veriyordu yüreğime
Benimkisi betonlar arası bir mutluluktu belkide..
Onaltı Ocak İkibinonüç
Onur Kale
