Hiç bir şey istediği gibi gitmiyordu
Sürekli ruh haliyle savaşıyor ve düşünüyordu
Bir şeylerin neden iyiye gitmediğini düşlüyordu
Nedenleri ve sebepleri yoklarken bile çaresizdi
Bilinmezliğin içinde adeta boğuşuyordu
Yalnızlığı bedeninde tur bindiriyordu
Belli ki sıkılmıştı bu durumdan ve bu halinden
Hayatın bu kadar acımasız olması onu bezdiriyordu
Aşktan yana hiç gülmeyen bir kalbi oluşu yormuştu onu
Sahi bu bilinmezliğin ardında ne saklıydı?
”Umutsuzluk insanın çaresizliğidir
İhtihar gibidir
Tükenmişliktir!
Tükenenlerden olmayın..”
Onur Kale
Oniki Temmuz İkibinyirmibir
