Baharı bekler gibi, içimizin ısınması arzular gibi, güneşi gözler gibi hayatı da gözlüyoruz çocuklar gibi.. Ne yaşadıysak içimize attık hüzünlü akşamlarda. Gözyaşları ile buluştuk, tebessümden uzak kaldık. Öyle şeyler yaşattı ki hayat her birimize, bazen doğrulmakta zorlandık..
Koca dünyanın içinde nefessiz kalıp boğazımızı düğümleyenler oldu. İstemeden kalbimiz kırıldı. Aşklar yaşadık mevsim mevsim. Yapraklar döküldükçe dertlerimizi döktük. Hayata yine inanmadık ama çok yaşadık..
Ayrılıklara tanık olduk. Ölümlerden geçtik. Tabutlara sığdırılmış cesetleri gördük. Kan ve revanı tanıdık. Zamanla yarıştık. Acil servislerde bulduk kendimizi ve yinede pes etmedik hayatın bize sunduğu çirkin sürprizlere..
Aşık olduk. Ele el verdik. Omuza yaslandık, ağladık. İlk öpücükte heyecanlandık. Sevişmelerimiz oldu masumca kuytu köşelerde. Yarınlara, aşkla ve umutla baktık. Dünyayı sevgiyle sardık. Hayata yinede kanmadık..
O kadar çok şey yaşadık, tecrübe saydık. Elbette ağladık. Gece yarıları yalnız kaldık. Yıldızları saydık. Gökyüzüne hayat yazdık..
Sen hayat;
Babamı aldın, sevgimi çaldın, ağlattın, yazdılar yazdırdın, şarkılar söylettin, yollara savurdun, bir başıma bıraktın!
Ah hayat ah..
Bak onca şeye rağmen;
Hâlâ ‘Hayat’tayım
Sendeyim..
Yirmiyedi Şubat İkibinonüç
Onur Kale
