O kadar boğulmuşum ki acıklı hikayelerden, yaşadığım her insandan ve yetmemiş gibi peşimden gelen kötülüklerden..
Ruhuma adadığım sakinlik ve huzur bile yerinde rahat değil. Üstüme gelen her insandan kaçarcasına türlü türlü ürettiğim bahanelerin içinde bile saklı kalamayışım..
Hiç kimse, hiç kimsenin bir şeyi olamıyor. Düşler değiştikçe, insanlar değişiyor. Kimse kimsenin hakkını vermiyor. Acıklı hikayeler hep tanıdık..
Sonu hayat ile biten cümleler. Beni korkutan endişeler..
Ne aşk kalmış ben de nede sevgi. İncinmiş kalbime merhem olamıyor bu bedenim. Yitirdiğim sevgilerin mimarları o insanlar. Yaşadığım her acıya şerit çekerken bile canım acıyor. İnsan ve hayat dengesine kurulmuş kaba dengeleri..
Yalnızlığım, pek sarhoş..
Düşünmüyorum artık, yorgunluğumdan düşlemeye kabiliyetim kalmadı..
Huzurun adresidir uyku!
Uzun uzun uykularda olsam ve hikayelerden uzak dursam. Hayat uğramasa kalbime ve bedenim yorulmasa..
Sadece uyusam, hiç uyanmasam..
Onur Kale
Yirmidört Nisan İkibinondört
