Tren İstasyonunda: Saat Sabah

Yalnızlığımın verdiği huzur ile sabahın gün yüzü şehre çökmeden hanemden ayrıldım. Ankara’da hafif soğuk vardı ama rahatsız etmiyordu bedenimi. Hem bahar geliyordu bu şehre, içten içe esir almıştı her yeri; ağaçları, dalları ve hatta kuşların […]

Yazının Devamı

Sana Söz Veriyorum Kalbim

Yeterince yıprattım seni kalbim, biliyorum. Olmadık meselelerin içinde buldun kendini, yoruldun. İncittiler seni tıpkı sevgim gibi, üzgünüm… Seni taşırken bedenimde, en çok da sana dikkat ettim. Gözlerimin gördüğü kötülükler ve çirkinlikler, kulaklarımın duyduğu kötü ve […]

Yazının Devamı

Bizim Buralar ve Bahar

Gecenin ayazı haneme sızıyordu. Bizim buraların ayazı çetindir! Yorgan ile bedenimi sarmış, sanki endişe duyduğum şeylerden kaçıyormuş gibi sarmalıyordum yalnızlığımı. Sabahı kovalayan zaman ilerlemiş, uzun zamandır odama yansımayan gün ışığı perdemin arasından sızıyordu. Sabahın o […]

Yazının Devamı

Seni Hiçbir Zaman Anlamayacaklar!

Hepimiz hayatımızda bir şeyler yaşıyoruz. Her geçen gün daha da kötüye evrilen bir zaman diliminde mücadeleler ile adeta yaşam savaşı veriyoruz. Kaygı ve endişenin üzerimize bindiği bir süreçte, kimsenin bizleri anlamasını elbette beklemiyoruz. Ancak, ”Neyin […]

Yazının Devamı

Şubat Güneşi

Kara bulutların şehri uzun zamandır esir alıp sonunda güneşin sıyrılarak yüzüme yansıdığı bir günden yazıyorum… Efkârın her geçen gün daha fazla üzerimize bindiği bir zamandayız. Kalbimizi saran kırgınlıklar ve aklımızdaki kaygılar gardımızı düşürse de her […]

Yazının Devamı