Sarı zambaklar açardı bahçelerimizde
Baharları hep gülerdik büyük sevinçle
Kötülük ve kabalık yoktu yaşamlarımızda
Saftık ve masumduk
Bir o kadar da duyguluyduk
Büyümenin derdinde;
Hayatla yarışırdık zaman zaman
Yıllar üstümüze geldikçe
Hep çocuk kalırdık bünyemizde
Zambaklar gibiydi kalbimiz
Mis kokardı yüreğimiz
Bahardan yazı karşılardık neşeyle
Mutluyduk o zamanlar
Huzurluyduk tenha şehirlerimizde
Sarı zambaklar gibiydik
Çok güzeldik..
Onur Kale
Dokuz Ocak İkibinyirmi
