İçine sıkışıp kaldığım bu dünya..
İçinde yaşamak zorunda kaldıklarım, katlanmak zorunda olduklarım..
Dertler, hüzünler, mutsuz mutluluklar, aşklar, arkadaşlıklar, rastlamak istemediğim insanlar..
Nereye kadar sürecek bu bilmiyorum. Ancak, kendimi iyi hissettiğim sebeplerim var. Mesela her gün göğe bakıp uçan kuşları izliyorum, süzülen bulutları gözlüyorum, beni ansızın bırakıp yerine ulaşanları düşlüyorum. Rahatlıyorum ve huzur buluyorum..
Sanki gökyüzü başka bir dünya..
Mavisi, ahengi ve muazzam ihtişamı..
Alıp götürüyor beni uzaklara..
İçinde yaşamak zorunda kaldığım bu dünyadan uzaklaşıyorum adeta..
Hadi, şimdi sende bak göğe, bir selam gönder başını kaldırıp gördüklerine..
Onur Kale
Ondört Şubat İkibinondokuz