Uzatmayalım Mümkünse

Neydi bu yaşadıklarım
Tarifi, tanımı yok sanki
Üstüme üstüme gelenler
Ansızın çekip gidenler

Dünyanın ortasında kalmış gibiyim
Ne bir el uzatan var nede dokunan
Her yanım sanki mayın tarlası
Çukurların içine düşmüş gibiyim

Kaybettim her birini tek tek
Önce Babam sonra diğerleri
Canımın yanması, boşluğa düşüşüm
Hayatın cilvesi mi bu, yazılmış kaderim mi?

Bunlar hep tanıdık hikayeler
Gözlerim sadece nemli, yaşlarım dindi
Alışmış gövdem acının hallerine
Söyleyin bana ne oluyor böyle?

Ne aşk kalmış bende ne sevgi
Yıprattılar sonunda sevgimi
Kalp bu ağıra gelmez
Aşk tükendi mi kendine hiç gelmez

Elleriyle ittiler beni yalnızlığa
Sanki biraz hayat, sanki kader
Asla kırgın değilim
Bütün intikamım hayata

İyi midir geleceğim bilinmez
Beni sırada ne bekliyor kimse bilmez
Dünyanın ortasında kalmış gibiyim
Ne bir adım ileri nede geri

Sağım solum yanım yalnızlık
Yüreğimin ortasında kaldı yarım kalmışlık
Ne demeli şimdi halime
En azından bahtiyarım geçmişe

Yaşamaya çalışıyorum sebeplerimden
Yoruluyorum bazen kederimden
Ne antidepresanlar kurtarır beni nede o süslü cümleler
Şimdilik dalga geçiyorum hayatın vekaletine

Allah’ım yalnız bırakma sakın beni
Çözülsün ellerime bağlı iplerim
Hayat kaçırmış gibi sanki beni
Issız, sessiz ve nedensiz yerlerdeyim

Allah’ım ne oluyor böyle?
Üstüme gelmesin hayata söyle!
Boyun eğerim bu benim kaderimse
Ne olur uzatmayalım mümkünse!

Onur Kale
Onbeş Temmuz İkibinonsekiz

Bu Yazıları Okudunuz mu?

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir