Ruhumu incitmişler sakındığım insanlar
Ürkek bakışlarımın altında yatan hep acı
Korkuyorum hayatın yeni sürprizlerinden
Her yaşadığım benden bir parça olmuş…
Canım acıdıkça kalbimden hissediyorum
Keşke bazen yokluğum olsa
Yokluğumun içinde kaybolsam
Karanlıklardan kaçsam aydınlıkta kalsam…
Kendimi bıraktığım yerden devam ettiğimde bile aynı
Yaşadıklarının ağırlığını taşımak artık çok yorucu
Huzur isteyen yüreğim rahatlık isteyen bedenimle yarış içinde
Lütfen hayat bana biraz müsaade…
Yirmi Kasım İkibinonbir
Onur Kale
