İçerlediğimiz durumlar, olaylar, duygular, insanlar vardır içimizde. İşin içinden çıkamadığımız haller vardır. Sinirle yarışır, içimizde kendimizle kavga ettiğimiz anlar vardır. Çok kaba görünür, zararı kötüdür..
Öylesine hayatlarla ve insanlarla karşılaşıyoruz ki.. Kime nasıl güveneceğimize dair soru işaretleri ile savaşıyoruz. Cevaplarını bulamadığımız zamanlarda insanlardan kendimizi çekiyoruz..
Dün seviyorum diyen bugün sevmiyorum diyor. Hep yanındayım diyen zamansız gidiyor. Kardeşimsin diyenler üveyleşiyor. Hep seveceğim diyenler nedense sevmiyor..
Biz mi bir yerlerde yanlış yapıyoruz? Çok mu kaptırıyoruz kendimizi insanlara? Haddinden fazla sevgi ve değer mi sunuyoruz sonradan şahit olduğumuz beş para etmez hayatlarına?
Neden bu hale geliyoruz? Düşlediğim ve anladığım kadarıyla bence biz çok safız. İyi niyetli insanlarız. Bizim gibilerden nadir kalmış. Onları bulabilene ve onlara rastlayabilene de aşk olsun..
Aşk olsun hayat aşk olsun!
Altı Ocak İkibinonüç
Onur Kale
