Gündelik sıkıntılar ve muhtelif duyguların esiri olduğumuz zamanlarda, kendimizi kaybettiğimiz noktaları kestirebilmekten aciz bir hale bile düşüyoruz. O kadar çok şeyleri büyütüyor ve hayatımıza naklediyoruz ki..
Etrafımızdaki insanlar neler yaşıyor ve ne halde yaşamlarını sürdürüyor hiç düşünmüyoruz. Oysa hep kendimizi kendimize adapte edip kendi kendimize sıkıntı yaratabiliyoruz. Halbuki insanlar ve bizim gibi hallerde olanlar nasıl bir mücadele içerisinde düşünmekten dahi kaçınıyoruz. Belkide işimize gelmiyor..
Hiç düşünüyor muyuz başka başka sıkıntılar, dertler ve kederlerle hatta şuan yaşadıklarımızdan daha büyük yaşantılar içerisine girebileceğimizi ve bu büyük yaşantılar ile mücadele edebileceğimizi? Kısmi olarak, belkide hayır.. Çünkü şuan yaşadıklarımızla zaten büyük yaşantılar ya da olacaklar hakkında bir düşe ya da düşünceye hakim olamıyoruz. Nedeni de her yaşadığımız kendimize büyük payı..
Oysa yanılıyoruz, hayat sanki hep böyle mi.. Ölümler var, ayrılıklar, kaybedişler ve niceleri.. Bunlar bizim hayatımıza da uğradı ya da yine uğrayacak. Peki o zamanlar da mücadele edişimiz kendimizde ne kadar sağlıklıydı ki şuan bu haldeyiz..
Olağanlara çok takılıyoruz. Yarın ne olacağını ne yaşayacağımızı bilmeden ve düşünemeden dünde kalıp dünü yaşıyoruz. Bazen bugüne bile bakmadan..
Herkes bir şeyler yaşıyor. Senaryolar, hikayeler farklı olasa da, herkes yaşıyor bir şeyler.. Kimine büyük, kimine küçük ama yaşıyoruz acıları, dertleri, sıkıntı ve kederleri. Umut ve mutlulukları..
Ama tıkanıp kalıyoruz, olduğumuz yerde kalıp yarını ve diğer insanların neler yaşadığını bazen algılayamıyoruz. Oysa kendiliğimize pay çıkarmak yerine başka insanların yaşadıkları ve yaşayacaklarından anlamlar ve pay çıkarmıyoruz kendimize. Tecrübe abideliğini hep kendimize adıyoruz. Yanlış yapıyoruz bazen. Sıkıntıya ve kötümser yaşayışlara davetiye çıkartıyoruz..
Hayat;
Yeryüzünün en çözümsüz formülü..
Onur Kale
Altı Aralık İkibinoniki
