Herkes kötü olmak zorunda mı? Neden dünyanın sunduğu imkanları kötülük ve bencillik uğruna kullanır ki insan? Neden sahip olduklarına sahip çıkmaz ve neden kötülük uğruna kendisi ve kendisi gibi kötülerle yarışır ki?
Neden bu hale gelindi? Neydi sizi bu kadar kötü yapan, güzel insanlar nezdinde sizi kötüye yoran?
Şaşalı bir dünyanın içinde oyalanıp gidiyoruz. Tanrı tarafından bize sunulan her derdi, her kederi, her mutluluğu ve her ayrılığı yaşamak bize sunulmuş bir vazifedir. Ancak dünyanın büyüsüne kapılmamamız, ikram edilen meselelerin üzerinde durmamamız da ayrı bir yoldur. Bu yolu geçtiğimiz vakit, ait olacağımız diğer ve gerçek dünyanın içinde rahat ve sonsuz yaşamamız için, ortada yine Tanrı tarafından verilen bir tüyo vardır. Bu tüyo aslında geleceğimizi kendi kendimize inşa edeceğimiz bir gerçektir.
Kötülük dünyanın en çirkin halidir. Kötü insanlar yaşamımızın her aşamasında bazen aramızda, bazen yanımızdadır. Yeter ki en kısa vadede kötülüğü görmek, uzak durmak ve ona kapılmamaktır. Kötü insanlar hiçbir zaman hiç iyi bir insan yada canlı olamayacaklardır. Kötü bildikleriniz hiçbir zaman değişmeyeceklerdir. Hep aynılardır ve aynı kalmakta da kararlılardır. Çünkü iyi göründükleri an bile kötülüktür. Çünkü onlar iyi birer insan yada canlı olsalardı kötülüğü tanımaz ve yaşamazlardı.
İyi insanlar dünyanın etrafında turlayan, yaşayan, yaşama can katan meleklerden başkası değildir. İyi insanların arasında iyi oluşunun farkına varamayanlar da vardır. Onlar iyiliğin içinde kendini sürekli yoğurduğundan, ‘iyi bir insan mıyım acaba’ diye düşünmeye fırsat bulamazlar. Çünkü dünyaya geliş sebepleri; insanlara, doğaya ve yeryüzündeki tüm canlılara iyilik dağıtmaktan, yaratmaktan ve sunmaktan başka bir şey değildir. İyi insanlar her zaman güzel insanlardır. Kalpleri kadar yürekleri, yürekleri kadar da bedenleri temiz ve pürdür. İyi insanlar, diğer ve gerçek dünyanın elçileridir. Tanrı tarafından bizzat vazifelendirilmiş kutsal insanlardır. İyi insanlar Tanrının arkadaşıdır..
Dünya bir yalandır! Hayat bir oyundur. İnsanlar ikiye ayrılmış bir varlıktır. Kötüler her zaman kazanamazken, iyiler her zaman kazanmanın da ötesine bu ve gerçek dünyanın sahipleri ve elçileridir. Dünyanın en kötü insanıyla, en iyi insanı arasında bir köprü olmamakla beraber, aynı dünyada yaşasalar da yaşam alanları ve durumları farklıdır. Yan yana geldiklerinde Tanrı, iyi insanın yanında olur, onu korur ve kollar. Tanrı her ne kadar kötü insanı da yaratsa da onu bu dünyada sınar. Bu yalan dünyanın içinde aldandığı ve aldanıp kötüye kullandıklarının hesabını ona bir gün ödetecektir. Kötü insan, iyi insan olmayı tercih etse idi, Tanrı ona sonsuz yardımcı olurdu. Kötüler, bazen Tanrıyı bile saymazlar. Tanrıyı unuturlar ve dünyaya aldanmaya, aldanırken de kötülüğü tercih edip, o yolda yürümeye devam ederler. Tanrı kötü insanları sevmez..
Kötü insanlar, iyi insanlar, canlılar, bitkiler, çiçekler ve böcekler.. Aynı dünyada yaşadığımız varlıklar.. Rengarenk hayatın içindeki savaşımız.. Bazen kanmamız, bazen de kanmayıp uzak kaldığımız..
Kötülerden olmayın!
Dünyaya ve hayata inanmayın!
İyi insanlar olarak anılın..
Herkese iyilikler..
Onur Kale
Otuzbir Ekim İkibinonsekiz
