Gecenin İkisinde

Hayatımın büyük bir kısmı kalabalık içerisinde geçse de kendimi hep yalnız bildim. Belki de öyle hissettim. Bilmiyorum..

Ne sahici bir arkadaşım oldu, nede aşktan kalbim durdu. Sanki her şey sıradanmış gibiydi. Elbette özel hissettiğim anlarımda oldu ama nedense genelim de kendimi hep yalnız hissediyordum. Evimde, işimde, kağıdım da ve kalemimde..

Aslında her yerde..

Bir sebepte aramadım bu duruma, çokta üstüne düşmek istemedim. Belki de Tanrı böyle istedi, beni dünyaya armağan ederken bu hali üzerime bindirdi..

İşte bugün de o günlerden biri. Evimde, yalnızlığımı yüklediğim yerde. Sessiz ve sakince. Günü bitiyorum, içimde tüketiyorum. Ve yarınımı bilmeden, ne yaşayacağımı düşleyemeden..

İyi geceler bugün..

Gecenin ikisinde, evimin bir köşesinde ve yine sessizce..

Yirmidokuz Haziran İkibinondokuz
saat / sıfıriki sıfırbeş

Onur Kale

Bu yazılarını okudunuz mu?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir