Bugünüm -4

Bugünümün günlüğü..

Bugün Onyedi Temmuz..

Gerçekten sonbaharda gibiyim.. Temmuz Sonbaharı..

Ankara serin, güneşi tatsız, bulanıklığı şehrin her yerini kaplamış, bulutlar adeta dans ediyor ve gök arada üstüme yağmur bırakıyor. Böyle bir zamandayım kaç zamandır.

Bir telaşım var. 2007’li yıllarıma dönercesine tatlı ve heyecanlı bir telaş. Mesaisi olan ve kendimi ait hissetmediğim ve bazen ‘ne işim var burada’ dediğim bir hayattan kurtulma adına, yeniden yeşeriyor ve yeni bir yola giriyorum. Aslında bu yol benim için tanıdık, bildik bir yol. Daha önce de içinde yer aldığım, fazlasıyla sefasını çektiğim bir hayat. O zaman ile bu zaman elbette bir olmayacak belki ama, yine de bana ait olması kendime güveni ve huzuru tekrar işlememe sebep oluyor.

Ne güzeldir, insanın zoru seçmesi, zoru seçip başarması..

Ben bunları yazarken, penceremden başımı kaldırdığım da yine yağmur esir aldı sokağımı. Kulağımda yine harika bir melodi var..

Her yıl, rutine bağladığım tatil planımı bu yıl tamamen değiştirip bambaşka yerlere kendimi bırakacağım.. Arkadaşları, bir hayli ufak kıskançlıklar yaşasa da, peşime kimseyi takmayı düşünmüyorum yine.. (Belki biri..) Bugün aldığım kararla, birkaç zaman sonra tamamen yok olmayı planladığım Ankara’dan, ‘şimdilik’ kısacık uzaklaşacağım. Bunu şuan yazarken bile ifade etmek o kadar keyifli ki..

Ve aslında bütün yeni kararlarım dışında gelişen ve hayatımı fazlasıyla değiştirecek ve etkileyecek yeni bir serüvenin de içindeyim.

‘Sana Anlatacaklarım Var!’ diye yola çıktığım, uzun uzun yazıp anlattığım o eserim yola çıktı..

İyiyim, biraz da heyecanlı.. Yeni kararlarımda mantıklı.. Ve en özeli de, kalabalık etrafımın içinde muhteşem yalnızlığım..

Bugünde bitti, yarın ne olacağını bilmeden..

Bir ertesi günde, yaşamaya devam ettiğim saatte, tekrar görüşmek üzere..

Onyedi Temmuz İkibinondokuz
saat / onsekiz kırk

Onur Kale

Bu yazılarını okudunuz mu?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir